ارسطو در اخلاق نیکوماخوسی، انسان کامل را اینگونه شرح می دهد: « مرد کامل خود را بی جهت به خطر نمی اندازد، زیرا اشیایی که واقعاً جلب نظر او را می کند خیلی کم است؛ ولی در مواقع سخت برای فدا کردن جان خود نیز حاضر است، زیرا می داند که حیات تحت شرایط معینی با ارزش است. او حاضر است که به مردم خدمت کند ولی از احسان و خدمت دیگران به خود شرمگین است... او از ستایش دیگران مغرور نمی شود، زیرا در نظر او چیز مهم...ی نیست... او بدیهای دیگران را در یاد نگاه نمی دارد و اگر کسی به او بدی کرد فراموش می کند و در می گذرد... او بدی دیگران و حتی دشمنان خود را نمی گوید مگر به روی ایشان... زود عصبانی نمی شود و از جا درنمی رود زیرا آنچه در نظر او مهم است خیلی کم است. او حوادث زندگی را با شایستگی و خوشی استقبال می کند و از اوضاع و احوال بهترین استفاده را می نماید؛ مانند سردار ماهری که قوای محدود خود را در فن لشکرکشی به بهترین وضعی مورد استفاده قرار می دهد...»

به نقل از ویل دورانت در تاریخ فلسفه، ترجمه عباس زریاب خوئی، ص 76