اگر بخواهم مهمترین تفاوت رسانه‌های هلند با ایران را بگویم، به نظرم این است که قدرت رسانه‌های هلند با ایران اصلاً قابل قیاس نیست. آنجا رسانه‌ها، حرف اول را می‌زنند و سیاستمداران، به هیچ عنوان نمی‌توانند رسانه‌ها را نادیده بگیرند، در حالی که در کشور ما وضعیت رسانه‌ها  آنقدر بغرنج و تاسف‌آور شده که فقط می‌توانند اخبار سخنرانی‌ها را چاپ کنند و وضعیت تحلیل و تفسیر هم که معلوم است. 
      روزنامه‌نگاران هلندی می‌گفتند که ما هر موقع از شبانه روز بخواهیم، می‌توانیم به نمایندگان و وزرا و... دسترسی داشته باشیم و آن ها از این که ما ۶ صبح هم زنگ بزنیم و بیدارشان کنیم، ناراحت نمی‌شوند.  یکی از نمایندگان مجلس هلند در مورد دروغ گفتن در زمان انتخابات و فراموش کردن وعده‌هایشان، صراحتاً می‌گفت اگر این کار را بکنیم، رسانه‌ها ما را بدبخت می‌کنند و ما این قدر احمق نیستیم که دروغ بگوییم، و در مورد ارتباط با مطبوعات هم می‌گفت که باید همیشه در دسترس باشیم و رسانه‌ها بتوانند ما را پیدا کنند . هفت روز در هفته و۲۴ ساعت در روز، حتی روزهای تعطیل.
      همین تفاوت و تفاوت های دیگر باعث شده که در هلند با حدود ۵/۱۶ میلیون نفر جمعیت، روزانه ۴/۴ میلیون نسخه روزنامه منتشر شود و هیچکس هم برای انتشار نظریاتش، به کسب اجازه قبلی نیاز ندارد. البته ۴۵ درصد این تیراژ مربوط به روزنامه‌های ملی است و ۵۵ درصد آن به مطبوعات محلی اختصاص دارد. به طور مثال روزنامه تلگراف ۷۵۰ هزار نسخه تیراژ دارد و روزنامه مترو Metro نیز در تمام اروپا با ۲۲ زبان به طور رایگان منتشر می‌شود که در عرض ۱۰ ـ  ۱۵ دقیقه هم خوانده می‌شود.
     در هلند تقریباً روزنامه‌فروشی وجود ندارد و۷۷ درصد مخاطبان آبونه‌اند. این در حالی است که ۱۲ هزار نفر روزنامه‌نگار و ۱۴ هزار نفر سخنگوُ در این کشور مشغول به کارند. دو نکته جالب دیگر در مورد مطبوعات هلند این است که در هلند به زندگی خصوصی سیاستمداران اصلاً توجهی نمی‌شود و شما در مطبوعات، عکس یا خبری درباره زندگی خصوصی سیاستمداران نمی‌بینید، نه در مورد ازدواج، نه فرزندانشان، نه...
     نکته دیگر هم این است که در هلند، سازمان مستقلی وجود دارد که به طور دقیق، تیراژ، میزان فروش، میزان برگشت، تنوع مخاطبان و... مطبوعات را بررسی و منتشر می‌کند. این سازمان بیشتر برای کسانی کار می‌کند که می‌خواهند تبلیغات خود را به رسانه‌ها بدهند. در کشور ما از نظر برخی مدیران، هنوزاعلام تیراژ نشریه جزو اسرار! تلقی می شود و سازمان دولتی متولی کار مطبوعات، قادر نیست آن ها را وادار به اعلام میزان تیراژ خود کند و با کمال تاسف، هیچ جا به طور رسمی و مستند اعلام نمی شود که چه مقدار از نسخه های چاپ شده، بدون فروش مانده و به فاصله چند روز پس از انتشار، در قالب برگشتی و بلافروش، کامیون کامیون به کارخانه های مقوا و کارتن سازی فرستاده می شود.

برگرفته از : مهربانی و خرده ای دانایی