در دفاع از سیستم آموزشی هند

در پی نشر مطلب طنز "اندر احوالات ایرانیان علیگر " در ستون چند روز گذشته وبلاگ ،یکی از خوانندگان مطلب نظری ارایه کرده اند که در پاسخ به ایشان مقاله کوتاه ذیل را نوشته ام.پیشنهاد می کنم اگر شما خواننده گرامی نظری در خصوص کامنت  دوست خواننده و پاسخ بنده دارید در بخش کامنتها مشارکت نمایید.

ابتدا کامنت ایشان و در ادامه توضیحات بنده را ملاحظه می کنید.

امان الله تمنده رو

سلام

من چند ماهی هند بودم و کل هند را هم رفتم . دهلی، چندیگر، حیدرآباد،پونا ، میسور، بنگلور و خیلی جاهای دیگه اما در کل از هند خوشم نیومد و از مرام و رفتار ایرانی ها کمتر خوشم اومد. خلاصه هند همچین آش دهن وزی هم نیست که شما تعریف میکنید و چنان دارین دارین در موردش قلم فرسایی می کنید گو اینکه از فرنگ یا دانشگاه هاروارد در سالهای 1970 سخن میگین . خلاصه این روزا هند جایگاهی نداره بین دانشگاهیان و متاسفانه فارغ التحصیلان هند پس از فراغت از تحصیل همچنان اینجا سرگردان هستن.

موفق باشین

در دفاع از سیستم آموزشی هند 

دوست عزیز..برایم بسیار عجیب است گاهی آدم به یک روستای دور افتاده میرود کلی چیز یاد میگیرد وشما چند ماه هند بوده ای که دنیا درعظمت فرهنگ و تمدنش مانده و شما چیزی یاد نگرفته ای هنوستانی که تاج محل و کشمیرش صد ها هزار توریست دنیا رو به خودش جذب کرده.دموکراسیش در دنیا بزرگترین است و اونوقت چیزی به چشم شما نیامده!!..

در مورد عدم استخدام فارغ التحصیلان هند در کشور..به نظر میاید مشکل ازکشور ما و کمبود فرصتهای شغلی و تبعیض در استخدامها باشد نه از سیستم اموزشی هند.  بهتر است بدانید که سیستم اموزشی هند در دنیارتبه سوم را دارد و از جمله موفقیتهای این سیستم صدور سالانه بیش از 120 پروفسور و استاد دانشگاه به کشورهای غربی  وامریکایی است  که شما از هارواردش سخن میگویید وتعداد زیادی از دانشجویان ایرانی مشغول به تحصیل در کانادا ،استرالیا،امریکا و اروپا از اساتید هندی برای راهنمایی و مشاوره پایان نامه های دوره دکترایشان بهره می گیرند.از دیگر موارد میتوان به جمعیت متخصص هندی در آمریکا به ترتیب:38 درصد پزشکان،12 دزصد از دانشمندان،36 درصد از کارکنان ناسا،34 درصد از کارکنان مایکروسافت اشاره کرد. همچنین بار اصلی تولید نرم افزار های رایانه ای و فن آوری اطلاعات در دنیا توسط دانش آموختگان هندی انجام می شود و این کشور در بسیاری از زمینه ها چه در تولید چه در کیفیت رتبه های اول تا دهم دنیا را در اختیار دارد.

 یاد آور می شوم هندوستان سال گذشته یازدهمین کشور دنیا از نظر تولید مقالات علمی در دنیا بوده است در حالیکه کشور ما جزو بیستای اول هم نبوده و سالانه دهها و صدها کنفرانس ملی و بین الملی در هند به زبان انگلیسی برگزار میشود و حتی کودکان دبستانی این کشور به زبان انگلیسی صحبت می کنند و در کشور ما بسیاری اساتید دانشکاه و پزشکان نمیتوانند به زبان انگلیسی حتی خودشان را معرفی کنند.

مثالی دیگر از سطح آموزش هند اینکه در بعضی مدارس ابتدایی شهر علیگر که که شهر توسعه یافته ای هم به حساب نمی آید، بچه های کلاس پنجمی کتاب 500 صفحه ای اطلاعات عمومی جهانی می خوانند و کودکان پیش دبستانی سیلابس درسی ماهانه دارند و آموزش کامپیوتر و بازیهای هوشی میبینند و مندر مقابل یادم میاید سال گذشته در شروع یکی از کلاسهایم در کلاس حقوق ارتباطاتت یکی از دانشگاههای زاهدان هنگامی که کتاب 200-300 صفحه ای"حقوق ارتباطات" پروفسور معتمد نژاد را فقط به عنوان منبع درسی معرفی کردم ، دانشجویان چنان علم شنگه ای بپا کردند که مجبور به اکتفا به جزوه ای 30-40 صفحه ای شدم.با این حال تعدای از دانشجویان از ترس از جلسه بعد در کلاس حاضر نشدند وگذراندن واحد مربوطه را به ترم بعد با مدرسی آسان گیر تر موکول کردند. بهتر است بدانید بسیاری ازجوانان هند در سن 22-23 سالگی فوق لیسانس و در 27 سالگی دکترا می گیرند و به تمام دنیا برای تدریس در دانشگاهها می روند.در حالیکه یکی از دوستان ایرانی نتوانست برای ارایه مقاله به کشور کوچک هنگ گنگ که پس از پایان  مدت اجاره اش به انگلیس هم اکنون استانی از چین محسوب می شود مجوز ورود بگیرد وبرای ارایه مقاله باید بیش از یک ماه در انتظاردریافت ویزا می ماند فقط به دلیل داشتن پاسپورت ایرانی.همه این موارد نه برای معرفی کشور هند به عنوان کشوری توسعه یافته است چرا که این کشور هنوز راه زیادی برای توسعه دارد وبا مشکلات عدیده ای در زمینه بهداشت،سواد و رفاه عمومی و بسیاری مشکلات دیگر دست و پنجه نرم می کند اما آهنگ رشد بسیار خوبی در زمینه آموزش و بخصوص اقتصاد دارد...

نمیدانم دیگر چه بگویم.. شاید خود بزرگ بینی و غرور آریایی!! ما ایرانیها  باشد که فکر می کنیم با هوش ترین و بهترین  ملت دنیا هستیم و فقط ما انرژی هسته ای و ذرات بنیادی و ... داریم در حالیکه بسیاری از مردم دنیا آنقدر ما را ریز میبینند که وقتی می گویی پایتخت کشور ما تهران است می گویند تهران ؟ تهران کجاست ؟ تا حالا  در موردش نشنیده ام!! و اگر هم بعضی ها چیزی شنیده باشند فقط در ذهنشان تحریم و نفت و حمله قریب الوقوع آمریکا یا اسراییل از کشور ما حک شده است.

بگذریم به امید روزی که بدون خود یزرگ بینی و با واقع بینی به خود و اطرفمان نگاه کنیم