کمکهای نقدی ایران به دولت افغانستان که چند روز پیش رئیس جمهور این کشور در مصاحبه مطبوعاتی اش به آن اشاره کرد و کمک های همیشگی کشورمان به بازسازی افغانستان نیز از کسی پنهان نیست. هزینه های سنگین کنترل یکجانبه مرز دو کشور از سوی ایران را نباید از یاد برد .

گرچه در فرهنگ ایرانی و اسلامی یاد آوری و منت گذاشتن کمکی که به فرد درمانده ای می شود شایسته نیست اما برای کسانی که نمک می خورند و نمکدان می شکنند قضیه قدری متفاوت است و یادآوری نیکیها به ناشکران عین ثواب است .

در پایان یاد آور می شود که چنین اظهارات نسنجیده و خارج از عرف از سوی فردی که در کنار مرزهایمان مسئولیت داشته و ضمن چندین بار سفر به کشورمان از کمکها و حمایت های ایران به دولت و مردم افغانستان اطلاع داشته احتمالا ناشی از تحریک نیروهای بیگانه ای است که سالهاست این کشور را اشغال نموده و با ناتوانی در تامین امنیت مردم افغانستان سود و بقای خود را در اختلاف افکنی بین همسایگان و توجیه حضور خود در این کشور و استمرار اشغالگری می دانند و مقامات رده بالای افغان با هوشیاری و درک مسائل این اظهارات را جدی نگرفته و به سبب ناتوانی دستگیر آزاد در برقراری امنیت استان نیمروز او را از کار برکنار کرده اند . یادآوری این نکته هم به مسئولان کشورمان خالی از لطف نیست که در کمکهای آشکار و پنهان به کشورهایی مانند افغانستان ، کومور ، بورکینافاسو ، سریلانکا و بولیوی که دارای کمترین جایگاه در نظام سیاسی بین الملل هستند و برخی مسئولان آنها از ظرفیت سیاسی و آینده نگری لازم برخوردار نیستند و از سویی دیگر سود این گونه کمکها و روابط اغلب یکطرفه و به نفع طرف مقابل است دقت بیشتری به خرج دهند .