خبر بسیار غمناک و تکان دهنده بود.امروز صبح داشتم روزنامه اعتماد را مطالعه می کردم که تلفن زنگ زد .از 0545 آن فهمیدم که از چابهار است .پشت خط استاد اسحق بلوچ بود که با صدایی گرفته و با مقدمه ای که هنگام از دست رفتن افراد بزرگ آغاز می کنند خبر در گذشت استاد مسلم موسیقی حماسی بلوچستان را اعلام کرد.از او علت مرگ را پرسیدم و او گفت مرگ ناگهانی در شب گذشته.بسوزد پدر مرگ ناگهانی و افسوس بر دنیای بی وفا . با شنیدن خبر٬ پیام کوتاهی آماده و برای دوستان فرستادم و مطالعه روزنامه و کارهای روزمره را فراموش کردم و شروع کردم به نوشتن این متن . قبل از آن ناراحت بودم که چرا چند روزی است که مطلب جالبی به ذهنم نمی آید تا در وبلاگ بیاورم و می دانستم باید چیزی یا کسی تلنگری بر من وارد کند تا در واکنش به آن چیزی بنویسم و باز هم افسوس که شنیدن خبر این ضایعه همان تلنگر شد برای نوشتن.

به ذهنم آمد دیروز مطلبی خواندم در روزنامه زاهدان که یک موسسه فرهنگی که متولی آن دکتر رخشانی مدیر مسئول همین روزنامه است در نظر دارد بزودی بزرگداشتی برای استاد کمالان بلوچ و استاد رئیس الذاکرین از شعرای بزرگ گویش سیستانی بزرگداشتی برگزار نماید که با درگذشت استاد هوت شاید این بزرگداشت فقط برای یک نفر برگزار شود.باز هم بر تفاوتی متولیان فرهنگی استان و خود فرهنگ دوستان افسوس خوردم که چرا باید برای برگزاری مراسم تقدیر شایسته از بزرگانمان آنقدر تعلل کنیم که باید بجای بزرگداشت برایشان مراسم عزا و یاد بود برگزار کنیم و آنوقت هم تاسف بخوریم بر مرگ ناگهانی...

در حین نوشتن این سطور باز هم خاطرم به مراسم بزرگداشت استاد هکمالان توسط خانه موسیقی ایران با حضور استاد شجریان در تهران افتاد که یکی دو سال پیش برگزار شد و خبر آن در همین وبلاگ درج شد. در آن مراسم استاد شجریان در سخنرانی خود به اهمیت کرامت و بزرگداشت کمالان و کمالان ها تاکید کرده بود .یک بار دیگر ضمن تسلیت در گذشت استاد خود و دوستان را به تامل در نکوداشت بزرگان فرهنگی و هنری و دینی خود دعوت می کنم و هشدار می دهم که اگر به سن و سال و سپیدی مو نگاه کنیم شاید دیری نمانده که مولانا محمد یوسف حسین پور ، استاد شیر محمد اسپندار و استاد غلامرسول دینارزهی هم جاودانه شوند...زودتر به فکر باشیم چرا که هیچ کس را از مرگ گریزی نیست.